Agur »

Igor Elordui Etxebarria
Behin irakurri nuen agur berba, segurutik, latinezko augurium-etik datorrela (seinale, zantzu, iragarpen…), eta, horrexegatik, norbaiti agur esatean, agur ematean, euskaldunok zorterik onena opatzen diogula agur egiten diogun horri.

Laguna »

Nerea Ibarzabal

Badut lagun ikusezin bat oso berezia. Duela lau urte ezagutu genuen elkar. Iraila zen, ni Istanbulen nengoen. Sarri xamar elkartzen gara ordutik orain nagoen lekuan, denen bistan. Lagun berezia da, lagun asko direlako lagun bakarrean. Berezia da, berak gehiago ezagutu nauelako ni denbora honetan, nik bera baino. Ez da erraza bion arteko komunikazio zuzena, baina sumatzen dut beti dagoela hor, entzuten, bere iritzi, adostasun edo ezadostasunekin. Horrela onartu ninduen berak bere bizitzan, eta nik bera neurean, elkarri zerbait ederra edo gutxienez zerbait eskaintzeko intentzioz.

Tourist, remember ;-) »

Igor Elordui Etxebarria

Buenvenue. Benvenuto. Willkommen. Welcome… Kanpoan, oporretan, nabil egunotan. Asago xamar, gainera; aditzen dugun erdara gaztelania ez den eremuetan. D’ou viens tu? Da dove vieni? Woher hommst du? Where are you from?… Lanak adierazteko, galdetzen digutenean, euskaldunak garela, ez garela espainolak (“ez frantsesak”, gehitzen dugu bonus track gisara). Je ne suis ni espagnol ni française, je suis basque.

Gorputzaldi arraro hau »

Nerea Ibarzabal

Gaurkotasuneko albisteren bati heldu nahi nioke, baina badirudi udan ezin dela, ez? Ezin dela edo… gutxiago inporta duela gertatzen den edozerk. Ze hemen bakoitza hasi da bere opor egunetarako geratzen diren orduak zenbatzen atzeraka, kendu daitezela denak paretik. Lehen udak eternoak ziren; ekainaren 20tik irailaren 9ra bitartean zenbat mundu eta bizi osorako oroitzapen. Baina uztaila trantsizioko hilabete itogarri bilakatzen da langile bilakatzen zaren momentutik aurrera. Gorputzaldi arraroa, ezin duzu gehiago baina oraindik ezin duzu amore eman guztiz.

Ikusi-makusi »

Igor Elordui Etxebarria
Zer ikusi? Gauza bat ikusi. Zelan hasten da? Hasten da, hasten da… “a”-tik. Argia? Nola argia, laztana; ez, ez da argia. Aulkia? Ez, ez da aulkia. Abioia? Non ikusten duzu zuk abioi bat, alabatxu?

Hondarraren azpian »

Nerea Ibarzabal

Norvegiako irla batean ezagutzen dugun denboraren kontzeptua deuseztatzea proposatu dute, hiru hilabete irauten duten gauek eta egunek bestelako antolaketa bat eskatzen dutela irudituta. Bakea transmititzen du imajinatze hutsak, ezta? Zerbait askatzea da denbora desagerraraztea, pisu bat kentzea. Etorkizuna suntsitzea, bizitza oraintzea. Eta iragana? Iragana ere desaktibatuko luke erlojuak itzaltzeak? Erlojurik gabe, egutegirik ere ez litzatekeelako egongo, eta hortaz urterik ere ez, urteurrenik ere ez, data ahaztezinik ere ez.

Hesia urraturik »

Igor Elordui Etxebarria

Hesia urraturik libratu huen kanta, lotura guztietatik, gorputzaren mugetatik, aske sentitu nahirik” dio Xabier Leteren Xalbadorren heriotzean kantaren estrofa batek. Gauza jakina da kantua Fernando Aire Xalbador bertsolariaren omenez egin zuela Letek, hura hil eta gutxira. Beraz, zerikusi gutxi daukate Xalbadorren hesi, lotura eta mugek aipatuko ditudan beste hesi, lotura eta mugekin. Baina badago bietan, ostera, guztiaren gainetik dagoen gurari bat: aske sentitzeko nahia.

Gehiegi eskatzea »

Nerea Ibarzabal

Informatzeko baino gehiago, jendeak bere iritziak berresteko irakurtzen ditu egunkariak. Gertatu dena gure gustuko galbahetik pasatuta irakurri nahi izaten dugu, gure lerro editorialarekin bat, eta zilegi da. Konfiantzazko egunkariko kazetarien esku uzten dugu begirada kritikoaren ardura, geure gain hartzeak lan handia suposatzen duelako egun osoan zehar. Eta ez da ironia, benetan da nekeza.

Mila bider ongi etorri »

Igor Elordui Etxebarria
Aizu!-n, AEKren aldizkarian, ikus daitezke, azken zenbakiko 17.orrialdean. Goiko argazkian korrika ikusten ditugu, ezkerretik eskuinera eta hurrenez hurren: Jatta, Zaka (Ongi Etorri Errefuxiatuak elkartearen banderola beilegia eskuan) eta Marta, 21. Korrikako 2.389. kilometroko zenbakidun petoa soinean.

Bonsaia »

Nerea Ibarzabal

Ez dakit zer zaidan mingarriagoa: euskara ikasteaz, are apur bat gerturatzeaz ere arduratu ez den batek esatea euskara mugatu egin behar dela, edo euskaraz dakien batek esatea gauza bera. Hau da, norbaitek euskarazko hitzak erabiliz esatea euskara mugatu egin beharko litzatekeela. Nire burmuina kolapsatu egiten da: batetik, euskaldunok norbait euskaraz entzuten dugunean sentitzen dugun eskertzeko behar triste eta nazkagarri hori sartzen zait, baina gero traidoretzat hartzen dut hiztun hori, sator bat iruditzen zait gure mundua barrutik suntsitzera etorri dena, baina gero positiboa dela pentsatzen dut, hizkuntza batentzat ofiziala eta erabilgarria izateko garrantzitsua delako denetariko ideologiadun hiztunak barnebiltzea. Eta hori da normalean ataskatzen naizen puntua.