Borde »

Nerea Ibarzabal
Nahi nuke izan borde, eta ezer ez gorde. Imajinatu, pin-pan-pun, eztanda egin eta guztiz husten diren horietakoa izatea, gero berriz hasieratik hasteko, momentuko beroaldian esandakoez damu, baina hitz denak haizeak eramanak, gutxienez….

Olatua eta harria »

Igor Elordui Etxebarria

Etzi, domeka, martxoak 19, egun historikoa izango da. Gure Esku Dago ekimenaren lehen olatu erraldoiak Euskal Herriko hainbat herritako kale, parke eta plazak blaituko ditu herrigintzaz, jaiaz, parte hartzeaz eta demokraziaz. Gogoz, ilusioz eta poztasunez blaituko ditu, bai horixe!

Duela lau urte, Durangotik Iruñera egin zen giza kateak lehenengo haizeak sortu zituen euskal herritarron gurariak osatzen duen ur gaziko eremu zabalean. Itsaso hartako aurreneko uhinak euskal lurretara ekartzeko nahiko indarrez jo zuen orduko haizeak. Bizkaira, lehenbizi, Arrankudiagara; eta, olatu kolpe berean, Etxarri-Aranatzera. Atzera egin zuen gero; kresal bako erresaka unea tarte batez. Baina erresakaren atzetik olatu handiagoa etorri zen, eta busti ziren Araban Aramaio, Gipuzkoan Azpeitia, Goierri eta Debagoiena; eta Ispaster, Bizkaian. Bizkaiko golkotik sartu zen azken olatuak, lehenengoak bezala, Bizkaia eta Nafarroa gazitu zituen: Dima eta Bakaiku.

Eta, orain, erabakitzeko eskubidearen aldeko haizeak olatu erraldoia dakarkigu. Etzi, 150.000 herritar gaude parte hartzera deituta Gipuzkoako 34 herritan (Astigarragan eta Hernanin, Oiartzualdean eta Tolosaldean) eta Bizkaiko herri txiki baina, zinez, bizi eta grinatsu batean (eta barkatu harrokeria, gezurra ez denez gero): Larrabetzun. Hain zuzen ere, duela 80 urte, 1937an, faxistek Bizkaia mendean hartzen hasi ziren hilabetean —martxoan— eta Burdin Hesia suntsitu zuten lekuan. Komeni da gogoratzea, zeren eta faxistek Bizkaia hartzearekin batera zapuztu zen hilabete batzuk lehenago onartu eta autonomiatik burujabetasunerako jauzia egitea esan nahi zuen 36ko estatutua (Euzkadi’ren Berjabetasun-Araudia).

Aurreko igandean, larrabetzuarrek 500 kilo baino gehiagoko harria eraman zuten, elkarlanean eta euren beso eta hanken indarrez, Eleixaldeko probalekutik Uriko plazaraino. Kilometro eta erdiko ibilbidean, euripean, mela-mela egin ziren, eta ez da, horretaz ari garela, metafora bat. Harria plazan egon da aste osoan, eta hala segituko du etziko galdeketaren egun historikoa amaitu artean, gertatuko denaren lekuko. Ekintza sinbolikoa izan zen, jakina, baina inori bururatzen bazaio galdetzea zertarako eta zergatik, erantzuna oso sinplea da: nahi dugula eta ahal dugula erakusteko. Elkarrekin eta elkarlanean edozer egin ahal dugulako. Egite hutsa ere, askotan irabaztea delako, edo, gutxienik, irabazten hasteko modua. Eta, askotan, urrun dagoela pentsatzen dugun hori pentsatzen dugun baino hurrago dagoelako. Galdeketak egiteko arrazoi berberak, azken batean.

Etzi, bada, Bizkaiko herri txiki baina esanguratsu batean, historia egitera goaz. Larrabetzuko herritarrok, jai giroan, euskal estatu burujabe bateko herritar izan gura dugun ala ez ebatziko dugu, eta seguru hango zipriztinek hurrengo olatu kolpean, eta hurrengoan eta hurrengoan, harri eta herri gehiago, eta handiagoak, mugiarazteko balioko dutela.

Arrainak »

Nerea Ibarzabal

Jarduera terapeutiko berri bat aurkitu dut: arrainei ura aldatzea. Bi egunetik behineko lasaitasun momentu bilakatu da. Arrainontzi klasiko batean dauzkagu, forma esferikodunean, bata laranja eta bestea zuria. Eskuan harrapatu eta beste bol batean sartzen ditut astiro, harri txiki arrosak uretan pasatzen ditut, eta arrainontzia garbitzen dut, sortzen duten muki berdexka hori desagertu arte. Ur berri freskoa jarri, eta berriro itzultzen ditut jatorrizko ontzira.

Geldi-geldi geratzen dira une horretan, gorputza tenperatura berrira egokitzen bezala, eta harrituta begiratzen dute ingurura —edo hala iruditzen zait niri, baina ahoa beti zabalik duten bekainik gabeko izakiekin nork jakin—. Ez dakit aldaketak pozten dituen, baina momentu horretan beraiei begira geratzen naiz, gauza garbiek ematen duten plazer arraro hori sentitzen.

Gustatzen zait arrainak edukitzea, norbaiten bizitza gure esku dagoela pentsatzeak baduelako puntutxo bat; ardura da, baina gozagarria ere bada norbaitentzako beharrezkoa zarela pentsatzea, bera zuretzako hain beharrezkoa izan gabe. Horrela esanda psikopata samarra dirudit, baina ulertzen da, ezta? Zuri bera gustatu ez arren, gustuko zaituen pertsona horri gustatzen jarraitzea nahi duzun bezala, gutxi gorabehera.

Pozik zainduko ditut etxeko arrainak, egunero emango diet jaten eta ura aldatuko diet, eta beharbada egunean zehar pentsamenduren bat ere eskainiko diet, baina ez dut negarrik egingo hiltzen direnean —nire erruagatik izan ez bada, noski—.

Ez da oso harreman sanoa beraiekin daukadana, baliteke emakume moduan besteak zaintzeak bete behar nauela esan didatelako egitea hain pozik, berez beraiek inoiz ez baitidate bueltan maitasunik edo eskerrik adieraziko. Egongelarako dekorazio objektu bat eta ura aldatzearen momentu lasaigarria besterik ez dizkidate emango, egia esan; maitatu gabe, zaintza hutsak dakarren plazera.

Eta beldurtu egin naiz apur bat. Zaintzeak plazera ematen didalako ez, baizik eta beste denak zaintzera ez iristeak larritzen nauelako sarritan. Lagunak, senideak, bikotea, etxeko beste animaliak.

Zuek ere sentitu al duzue erruduntasun hori, Gabonetako ama, izeba, amona hori barruak zulatzen, ez duzulako denak gustura egoterik lortu? Pentsatu gabe denak zaindu ezin izan dituzunetan ere, ez dela inor hil. Beraien urei erreparatzen diedan beste erreparatu nahiko nioke nireari batzuetan, ikusteko ze kolore duen, ze usain duen nire ontziak, jakiteko noiz den aldatzeko ordua.

Martxoak 3 »

Igor Elordui Etxebarria

Bitxia da gero bizitzan nola batzuetan nahasten eta saretzen diren bizipenak, oroitzapenak, datak… Nola hasieran zer ikusirik ez daukan esperientzia batetik abiatuta betiko iltzatuta geratzen den oroimenean beste zerbait. Adibidez, laster batean etorriko da, hil honen 30ean, 20. Korrika hasteko eguna, baina gaurko datari erreparatuta, lau Korrika eta, beraz, zortzi urte atzera egin du nire oroimenak, nire gogoak. Bada, 2009ko Korrika 16 hartan Korrika Kulturalean estreinatu genuen Bidaia intimoak dokumentalarekin akordatu naiz. Jon Maiak zuzendu zuen filmean lau pertsonak euskarara egiten duten bidaia —bidaia intimo hura— kontatzen da.

Horietako bat Jesus Mari Soraluze da. Ermuan jaioa 1950ean, bederatzi urte geroago familiak Ermua utzi eta Gasteizera joan behar izan zuen lan kontuengatik. Gasteizen Jesus Marik euskara galdu egin zuen, baina lortu zuen heldutan berreskuratzea gerora Abetxukoko ikastolako guraso saiatua ere izan zenak. Haatik, euskarak baino gehiago bestelako batek lotu ditu Korrika, Jesus Mari eta martxoak 3 hau betiko nire buruan. Dokumentalaren pasarte batean Jesus Mari ageri da 1976ko martxoaren 3ko Gasteizko sarraskiaren biktimen oroimenezko monolitoaren aurrean. Filmaren zati horretan entzuten da egun hartako Poliziaren grabazioa:

—”Aurrera, Charlie. Txanda”.

—”Badirudi San Francisco inguruan dagoela jenderik gehien. Zer egingo dugu? Txanda”.

—”Jendea baldin badago, eman egurra. Txanda”.

—”Baina egin kontu sakristian sartuko direla. Txanda”.

—”Kontua da ez daukagula oraindik horretarako agindurik… Hala ere, gauzak dauden bezala egonda, sar daiteke. Txanda”.

—”Bueno, zuk badiozu…”.

—”Ados?”.

—”Ados. Txanda. Goazen ba…”.

Eliza barruan zen Jesus Mari. Bost hildako eta ehunka zauritu egon ziren, tartean, berak dioen bezala, hilabeteak geroago hil zen bere lankide bat. Greba egun bat zen, eta milaka langile zeuden batzar batera joanda, Gasteizko Zaramaga auzoko San Frantzisko elizan. Borrak, gas negar-eragileak, tiroak… “Inoiz eman den jipoirik handiena”, harro agertu ziren mila tiro baino gehiago bota zituzten poliziak. Ez da sekula ezer ikertu. Ez da sekula inor epaitu. Berrogeita bat urte, gaur, justiziarik gabe.

Bidaia intimoak-ek estreinatu zuen Korrikaren, alegia, 16. Korrikaren abestia, Betagarri talde gasteiztarrak egin zuen. Baita, urte batzuk lehenago, martxoaren 3ko gertakariei buruzko kanta. Honen letra ere gogora datorkit, bata besteari kateatuta: “Hotza hezurretan, gorrotoa zainetan zenuen egun horietan oinarrizko eskubideen alde zinen borroketan langileen duintasun eza eskuratu nahian eman zituen zure urteak eta zure bizitza. Elizetan abesten zenuten internazionala kaleetan oihukatzen zenuten greba orokorra! Langileen borroka eta indarra, sumatzen zen giroan, hiria zuek bihurtu zenuten borroka adibidea. Martxoak hiru, martxoa ilun, martxoa beltza, egun iluna, egun kuttuna, Gasteizko herriaren gogoan”.

Larrialdia »

Nerea Ibarzabal

Zurea ez den gremio batean lan egiten duen jendearekin bizitzea beti da interesgarria. Horrela ikasten da badirela beste hizpide batzuk, beste arazo batzuk —zureak baino inportanteagoak, edo ez—, beste forma bat hartzen duten injustiziak eta, zugana iritsi ez diren arren, biralak bihurtu diren beste albiste edo gertakari batzuk, lanbide horretako zirkulua aztoratu dutenak.

Nire pisukide medikuari esker jakin dut, esaterako, bere lankideek zer partekatu duten bolo-bolo joan den astean. Vocento taldeko egunkariren batean argitaratutako testu bat da, Zuzendariari gutunak atalean; paziente batek ospitale bateko larrialdi zerbitzuetan bizi izandako esperientzia kontatzen du.

Goizeko bostetan joan zen ospitalera emakumea, belauneko operazio baten zain dagoela-eta lo hartzeko arazoak dituelako. Lo galerak dakartzan arazoak ezagututa, dio berak, guardiako psikiatra edo neurologoa ikusi nahi zuen. Hala ere, horren ordez “ikasle itxurako bi neskatila gaztek” artatu zuten, “oso despitatuak ziruditenak, guardiako mediku batek izan beharko lukeenetik urruti”. Kasu egin eta berriro itxarongelara bideratu omen zuten emakumea, “ondoko gelan Guardia Zibilak ekarritako mozkor bat ia mimoz tratatzen zuten bitartean”.

Itxaronaldi luze baten ostean, hurrengo txandako beste mediku batek lotarako medikamentuak eman omen zizkion, eta etxera joan zen azkenean. Hainbat galdera egiten ditu emakumeak bere idatzian, besteak beste, ea “bi ezjakinen” eskutan utz daitekeen horrelako ardura, edo ea nola alde egin daitekeen txandatik kontsulta bat amaitu gabe.

Ez gara inor besteei gorputzarekin eta emozioekin zer egin esateko, ezta ere ospitalera noiz joan eta noiz ez agintzeko, hori argi dago, bakoitzak bere larrialdia bizi du eta hori iruditzen zaio momentuko garrantzitsuena. Baina zer pentsatua eman dit andre horrenak, eta baita pisukideak kontatutako beste zenbait anekdotak ere. Asko dio gizarte honetaz gainerakoen larrialdiak gutxiesteak eta 24 orduko guardiak egiten ari diren langile gazteak iraintzeak, norbere arazoa momentuan, orain, atoan konpondu ez dutelako. Letra larria —barka erredundantzia— non jartzen den da kontua: nire LARRIALDIA edo NIRE larrialdia.

Larrialdietan berdin dio nor iritsi den lehenengo, ez da arrandegi bat. Egia da itxaronaldiek ez luketela hain luzeak izan behar, baina batzuetan balio dute ulertzeko zenbait kontu biharamuneko kontsultan trata daitezkeela.

Emakume horren paradoxak irritxo bat atera dit, lo egiteko arazoa konpontzekotan gau osoa esna pasatu zuelako ospitalean, eta seguru biharamunean ere lokartu ezinik egongo zela, amorruaren amorruz, zuzendariari gutunean zer eta nola idatzi pentsatzen.

Sanbariku »

Igor Elordui Etxebarria

Gaur sanbariku da, eta niretzat ez da egun normal bat. Egun bat da normala eskolatik motxila etxerako lanekin ateratzen dudanean. Egun bat da normala nire bila aitita eta amama datozenean. Egun bat da normala lagunekin parkean bakarrik bost minutuz olgetan aritu ahal naizen egun bat, eta bost minutu ez direnean “bost minutu”, baizik eta “bost minutu!!!”. Egun bat da normala litxarreriarik ezin jan dezakedan egun bat. Egun bat da normala musikara, ingelesera, dantzatara edota igerilekura joan behar dudan egun bat, eta garaiz ailegatzeko ogitartekoa arineketan jan behar dudan egun bat.

Egun bat da normala etxera heldutakoan, etxerako lanak egiteko astia izan dezadan, pijama albait arinen jantzi behar dudan egun bat. Egun bat da normala telebista ikusi ezin dudan egun bat. Egun normal bat da aita eta ama gutxiago ikusten ditudan egun bat. Egun normalak dira astelehena, martitzena, eguaztena eta eguena, baina ez barikua.

Barikua, edo eskolan ostirala ere bai, ez da egun normal bat, zeren eta horregatik deitzen diogu sanbariku: orain etxean ere hala esaten diogu, eta, goizean esnatzen naizenean, begiak zabaldu orduko esaten ez badidate sanbariku dela, badakit egun normal bat dela. Baina gaur bai, gaur ez da egun normala; aitak esan du logelako pertsiana altxatzen zuen bitartean: sanbariku!

—Zertan ari zara pentsatzen, laztana?—galdetu diot alabari. “Gaur ez da egun normala, aita. Gaur libre daukat arratsaldean”, erantzun dit.

Normala eta libre berbak elkarren aurkakoak balira bezala erabili ditu. Normala ez dena hori da”, pentsatu dut. Astelehenetik barikura, altxatu, jantzi, armosua hartu, eskolara joan; eskolatik irten eta margolaritzara, musikara, dantzatara, ingelesera, igerilekura, noiz edo noiz ludotekara ere bai… etxera berriro, etxerako lanak egin, afaldu eta ohera. Apenas beste ezertarako denbora barik dabil nire alaba. Beste ezertarako denbora barik dabiltza gaurko umeak. Dena emanda, dena antolatuta.

Batetik, iruditzen zait ume izatea galarazten diegula, hein batean. Ez diegu tarterik uzten euren kabuz jolasten, beraien denbora betetzen; aspertzen ere bai, gura bada. Bestetik, ez al dator beste jardueretan ematen duten denboraren zati handi bat gurekin eman ezin dutena ordezkatzera? Eta, azkenik, eta larriena: ez al ditugu gure umeak, ume baino gehiago, proiektu bezala ikusten? Ez al diote, zentzu batean, gure frustrazioei erantzuna ematen? Nik ez nuen dantzan ikasi, orduan, no! Margotzea gustatzen zitzaidan, bada, to! Ingelesa jakitea oso inportantea da… no hori ere! Musika oso ona da adimen kognitiboa lantzeko, eta kirola egitea, zer esanik ez. To eta no!

Denok gura dugu onena gure seme-alabentzat, baina ez dakit ondo ari ote garen. Ez dakit zenbateraino den normala normaltzat hartzen duguna.

Oinarrizkoa »

Nerea Ibarzabal

Ados, bai, feminismoarekiko sentiberatasun minimo bat sentitzen dugun euskaldunok mikromundu bat osatzen dugu. Manifestazio eta kontzentrazioetan aurkitzen dugun jende hori da sare sozialetan eta euskarazko hedabideetan gaiaz hitz egiten duen jende bera, baita Anariren kontzertuetako publikoan aurkituko duguna ere, normalean.

Errealitatea gordinagoa da, ados. Eta badakit batzuetan basikoa eskatzea gehiegi eskatzea dela, baina aizu, ez dakit, sentitzen dut. Uste dut denon inguruan aski albiste/iturri/aukera badaudela oinarri-oinarrizkoaz jabetzeko, urrutitik bada ere usaintzeko, norbere pentsamolde zurrunaren zutabeak apur bat dardaratzeko adina. Horraino ere ez bazara iritsi, barkatu baina zeure errua da, eta horregatik uste dut zilegi dela zurekin haserretzea, batez ere eragiteko gaitasuna baduzu.

Ze, imajinatu genero ikuspuntuan oinarrizkoari ere muzin egiten dion pertsona batek —oinharrizko dei geniezaioke, mugiezintasunari erreferentzia eginez— eragin eremu bat duela, miresten duten pertsonak dituela inguruan. Guraso izan daiteke, edo guraso eta politikari, edo politikari eta irakasle, edo bertsolari eta guraso eta youtuber. Bonba patriarkal ibiltari bat.

Demagun, aste honetan ikusi dudan moduan, oinharrizkoa irakaslea dela eskola txiki batean. Kirolari profesional gizon bat ekarri dute ume denen aurrera, argazkiak atera eta galderei erantzuteko. Oinharrizkoak, moderatzaile lanetan, ez du aurreikusi, noski, nortzuk altxatuko duten eskua azkarren gehiengoa gizonak diren kirol bati buruzko galderak egitean. Ehun ume aretoan, 30 esku altxatuta, hiru dira neskak. Oinharrizkoak banaka ematen die hitza, presaka, denbora faltagatik. Mutil baten galdera, beste mutil baten galdera, mutil batek aurrekoaren galdera bera —hanka sartzeko lizentzia preziatu hori-, beste mutil baten galdera.

Neska bik oraindik besoa altxatuta eutsi diote, baina hirugarren lerroko neskato txikiak jaitsi egin du, astiro, eta aurrera begira geratu da. Mundua erortzen sentitu dut bere besoarekin batera, derrotarik handiena, nire begien aurrean. Besoa jaistean, gizartean beretzat gordetako lekua zein den esan diogulako neska txikiari, atzerago eseritako eta isildutako neska nagusiagoek aspaldi ulertutako kontua. Eta leku hori kirol profesionaletik eta jendaurretik urruti dago, klaro.

Kirolariak joan beharra dauka eta amaitu dira galderak, nesken ahotsik entzun gabe. Irakasleek ez dute serio hartu ikusitakoa kontatu diedanean, eta, kirolari profesional gizonaren ustez, neskok lotsatiagoak gara, eta, tira… normala da.

Haserre nago makromunduarekin, oinarrizkoa enegarrenez esanarazteagatik. Eta haserre nago neure buruarekin, ezin izan dudalako oinarrizkoa egin: ahotsa altxatu eta neska horiei neronek eman hitza, inoren zain egon gabe.

Gutun irekia… »

Igor Elordui Etxebarria

Gutun irekia… lagun ez (guztiz) euskaldunei. Deseroso sentitzen zaretelako gazteleraz egitera behartzen nauzuenean. Lotsatu egiten zaretelako euskaraz txarto egiten duzuenean. Jakin dezazuen zein pozik irakurtzen ditudan zuen hanka sartzeak Wathsappen euskaraz idazten duzuenean, zein harro egoten naizen nirekin euskaraz egiten saiatzen zaretenean.

Tira, agian txorrada bat irudituko zaizue, baina detaile txiki-handi horiek, egiten dituzuen ahalegin txiki-handi horiek ondo sentiarazten naute. Nire lanari balioa ematen diote, nire izateari balioa ematen diote, euskarari balioa ematen diote.

Batzuetan, oraindik eta hemen, entzun behar dugu euskarak ez duela ezertarako balio, denok dakigula gaztelera, eta, gainera, ingelesa baliagarriagoa eta beharrezkoagoa dela. Batzuetan entzun behar izaten dugu, hori ere bai, euskarak diskriminatu egiten duela. Eta bai, diskriminatzen du, jakina diskriminatzen duela; diskriminatzen du gaztelerak, frantsesak edota ingelesak diskriminatzen duten bezala gazteleraz, frantsesez edota ingelesez ez dakiena .

Ni, nire lanagatik, egunero jartzen naiz euskaraz ez dakien eta lagunekin, seme-alabekin, ilobekin eta abarrekin hitz egiteko ikasi behar duen horren azalean; oposizio bat gainditzeko edota lan finkoa edo hobea lortzeko ikasi behar duen horren azalean; behinola berea zen hizkuntza ostera berreskuratu behar duen horren azalean; lehenago inoiz berea izan ez arren, orain euskara bere sentitzen duen eta ikasi behar duen horren azalean.

Kontziente naiz badirela ideologia eta hizkuntza adiskidetasunaren gainetik jartzen dituzten euskaldunak (gutxi, zorionez) —bidenabar diotsuet, nik neuk ez dudala hori horrela ulertzen, ez baitut adiskidetasuna parametro ideologiko edota linguistikoen arabera kontzebitzen eta, gainera, uste dudalako ez diotela batere mesederik egiten defendatu nahi duten horri—. Baina egia borobila da EUSKARAREN HERRIAN euskalduna dela euskaraz egin ezin duena, ez nahi duen lekuan, ez nahi duenean, ez nahi duenarekin. Eta hizkuntza batek horretarako balio behar du, bada, batez ere: komunikatzeko!

Euskara izan da pertsegitua, zokoratua, usurpatua bere funtzioetan; eta ez frankismoaren garaian, ez Frantziako Bosgarren Errepublikaren garaian, baizik eta askoz lehenagotik. Eta hala ere, euskarak, agian Europako hizkuntzarik zaharrenak, iraun du, egokitu da, modernizatu da…

Baina euskara da, gaur egun ere, desagertzeko arriskuan dagoen halako espezie bitxi eta berezi bat urtero dozenaka hizkuntza desagertzen diren mundu honetan.

Eta gakoa ez denez kentzea edo murriztea, baizik eta gehitzea, hau da, gazteleraz, frantsesez, ingelesez zein EUSKARAZ EGIN AHAL IZATEA edonon, edonorekin, edozein testuingurutan… eskerrik asko egiten dituzuen esfortzu txiki-handi horiengatik, balioa ematen diotelako lan bati, izate bati, hizkuntza bati… eta adiskidetasunari.

Akatsa »

Nerea Ibarzabal
Gogoan dut umetan bi gauzak beldurtzen nindutela: heriotzak eta akatsek, huts egiteak —heriotza ere bizitzaren akats gisa uler daitekeelako, agian-. Nahiago nuen eskurik altxatu ez eta irakasleari erantzun gabe geratu, okerreko e…

Pilota kontuak »

Igor Elordui Etxebarria

Duela egun batzuk honela jarri zion izenburua kazetari batek euskal pilotari buruzko albiste labur bati Euskal Herriko egunkari batean —gazteleratik euskarara itzuli behar izan dut, baina zentzua igual-igual atzematen zaio—: “Gizonentzako pilotak Tolosako aukeraketan”. Eta modu honetara jarraitzen zuen laburrak: “Tolosako Beotibarren Irribarria-Rezusta eta Victor-Albisuren artean jokatuko den biharko partida, eskuz binakako txapelketaren final laurdenetako seigarren jardunaldiari hasiera emango diona, gizonen pilotekin jokatuko da, botere handidunak [botere idatzi zuen kazetariak eta hala jaso dut nik, euskaraz bestela idatziko genukeen arren]”.

Kazetaria, noski, ez da ari testosteronadun pilota batzuei buruz edo barrabilak zintzilik dituzten pilota batzuei buruz, baizik eta 106 gramoko pilotez, pisutsuak eta gogorrak, ironia fin erabiliz Mikel Garcia Idiakezek Argia-ko blogean argitu zuen bezala. Txiste erraza da, bai, baina pilotak behar dira gero gaur egun horrelako izenburua eta horrelako artikulua idazteko!

Irudi batek mila hitzek baino gehiago balio duela esan ohi denez, kazetariari —eta kazetariak bezala “pentsatzen” dutenei, zeren, egon badaude— gomendatuko nieke, ika-mika semantikoetan sartu barik, bideo pare bat ikustea. Hain zuzen ere, etzi hasiko den emakumeen eskuz binakako txapelketa (Emakume Master Cup) baten harira egindako bi bideo labur dira. Batean, ederra benetan bideoa, gainera, emakumeak ikusten dira pilotan, pilota jotzen indarrez eta abilidadez; pilotari astintzeko horixe behar baita: indarra eta abilidadea, ez gizontasuna. Bestean, parte hartuko duen pilotarietako baten testigantza jasotzen da, Patri Espinarrena. Patrik dioenez, 8 urterekin hasi zen pilotan, baina urte hartan bertan utzi egin behar izan zuen, irakasleak, eskola zaharrekoa dio berak, profesionalen pilotekin eta tako barik jokatzen behartzen baitzuen.

Alabaina, ostera ere hasi zen, eta jarraitu, geroago, 17 urtera arte. Edade horrekin, baina, heldu zen momentu bat mutilekin eta pilotekin ezin eta atzera ere utzi egin behar izan zuena. Orain, baina, berriro dauka aukera pilotan aritzeko, besteak beste, mentalitate eta aurreiritzi batzuk baino errazagoa delako pilotak aldatzea. Horrela, delako Emakume Master Cup txapelketa 71-75 gramoko pilotekin jokatuko da, beren-beregi Otero pilotagileak egindakoak.

Ez dira kotoizko pilota arrosak. Nahiko nuke jakin zenbat gizon izango ginatekeen nahiko gizon, emakumeen pilota horiek laugarren koadrotik atzera botatzeko.

Pilota horiekin arituko dira txapelketan hirurogeita hamazazpi pilotari, Euskal Herrikoak —Hegoaldekoak eta Iparraldekoak— eta baita kanpokoak ere (Errioxakoak, Aragoikoak, Bartzelonakoak, Valentziakoak…). Zenbat arduratu(ko) ote dira kazetari hura eta beste hedabide batzuetako kazetariak horren berri izan eta emateaz?