“Une hunkigarri hori egunero bizitzeko aukera dugu, 24 orduz” »

A. Laskibar Lizarribar

Klikatuta” dagoela dio, irribarretsu, Julen Orbeak (Bilbo, 1980). Korrikaren atarian hartu du Bizkaiko Hitza, eta ilusioz gainezka dago. Lanera doa Korrikaren furgonetara, baina, ekinaldiak sorrarazten duen zirrara hamar egunez etengabe bizitzea gutxik duten aukera dela eta, zorioneko sentitzen da.

Zer da Korrika zuretzat?

Euskal Herrian dagoen herri mobilizaziorik handiena da, dagoeneko 21. aldia duena, euskararen aldekoa, eta hasieran nahiko boikotatua izan zena. Gaur egun, denok alde egotea lortu du. Ilusio handia pizten du, eta euskara ikasten ari direnentzako errekonozimendu handia ere bada, egiten duten esfortzuaren adierazgarri.

Korrika noiz iritsi zain dagoen jendearen artean urduritasuna sumatu ohi da. Urduri zaude zu?

Bai. Eta klikatuta. Azkenengo hilabetea guztiz klikatuta daramat.

Zer da klikatuta egotea?

Hainbeste gauza dira… Korrikak proposatu duen leloa da, eta nahi du esan konpromiso bat hartzea euskararekin. Baina, niretzat, klikatua egotea entxufatua egotea legez da; bai euskararekin, bai lasterketarekin. Jendeak galdetzen didanean “zer moduz?”, “ni, klikatuta“, erantzuten dut.

Azken Korrika aldietan, furgonetan laguntzera joan zara. Zergatik gehitu zinen lehen aldian?

Betidanik izan dut halako ilusio bat momentu hunkigarri hori bizitzeko; ba, pentsa zer izango den hamar egunez, 24 orduz, egunero-egunero hori bizitzea. Zortea izan nuen, zeren Korrika antolaketan ibili dira lagunak, eta aipatu nahi dut Klara, zeren berak zabaldu zuen atea ni joan ahal izateko hau bizitzera. Oso zortedun gara furgonetan joaten garenok.

Zenbat aldiz joan zara Korrikako furgonetan?

Lau Korrika egin ditut osorik.

Lanean opor egunak hartzen dituzu Korrikan lan boluntarioa egiteko…

Lan guztiz boluntarioa da, bai, eta gehienok oporrak hartzen ditugu horiek egunetan. Adibidez, kontatuko dizut nire lehen urtean tabernako lan bat utzi egin nuela Korrikara joateko.

Zer ematen dizu Korrikak?

Jendeak esaten digu nekagarria izango dela, eta tira, egia da ordutegiak ere aldatu egiten direla, batzuetan egunez lo eta gauez gidatu beharko duzula… Edozein momentutan hor egotea egokituko zaizu. Baina, aldi berean, niri bi urterako energia ematen didan zerbait da. Ezagutzen nautenek badakite zelako ilusioa izaten dudan, data hurbiltzean urduri jartzen naizela… Gure herrian edo auzoan bizitzen dugun momentu hunkigarri hori egunero-egunero 24 orduz bizitzeko aukera dugu guk; pribilegiatuak gara.

Hiriburuetan jendetza ikustea harrigarria izango da, eta goizaldean herri txiki batetik pasatzea ere bai… Zer da barrua gehien mugitzen dizuna?

Niri, bereziki, jende nagusiak; saiatzen direnean bi metro egiten nahiz eta makuluekin edo gurpil aulkian egon… Herri batzuetan, Nafarroa hegoaldean adibidez, ikusten dutenean beraien hizkuntza, erabat zapaldua egon dena urte askotan, orain bere seme-alabek edo bilobek natural egiten dutela… Gogoan dut gizon bat kilometro batzuetan bera bakarrik egon zena korrika; kilometro oso batez negarrez egon zena eta guri ere negar eginarazi ziguna. Hitz egiten genion, eta berak, korrika, ezinean, arnasestuka, esaten zuen: “Yo no sé euskara pero mi hija sí“. Negar batean egon ginen. Eta, gero, Bilbo bezalako leku batera iristean jendez gainezka ikustea, izugarria da.

Anekdotak ere izango dituzu…

Anekdotak dira zelako maitasuna adierazten duen jendeak Korrikarekin. Korrika ez da karrera bera bakarrik; ez da furgoneta eta jendea atzean. Inguruan dauden hainbeste egitasmo ere bada, eta sortzen den sentimendua: adibidez, gelditzen garenean gasolindegi batean Korrikako furgonetarekin, ikustea jendea zelan hurbiltzen den, nahi duela gurekin hitz egin, furgonetarekin argazkia atera… Edo badaude hainbat eta hainbat, batez ere emakume nagusiak, bide bazterrean geratzen direnak, gidariari tuper bat tortillarekin ematen diotenak…

Nola antolatzen zarete?

Urteekin aldatuz joan da. Hasierako aldietan Korrikako furgonetan joatea sekulako balentria zen, baina gaur egun asko hobetu da antolaketan: bi furgoneta joaten dira, bat aurrean eta bestea atzean. Furgoneta nagusia doa aurrean, eta atzean laguntzailea; adibidez, gasolina bila joan behar dugunean edo, atzeko furgoneta jartzen da aurrean. Zortzi laguneko bi taldetan egoten gara, eta txandakatzen dugu gidatzea, argazkiak ateratzea Korrika.eus atarira bidaltzeko, animazioa…

Asteazkenean helduko da Korrika Bizkaira. Zer esango zenieke herritarrei?

Jende guztia animatu dadila Korrikan parte hartzera, eta klika egin dezala bere buruan, bere bihotzean. Irten daitezela korrika egitera, baina jarrai dezatela euskararen aldeko lasterketan urte osoan. Bilbok gainezka egingo du berriro, seguru. Eta dei berezi bat egin nahi diet beste herri batzuetan jaio eta Bilbo inguruan bizi diren herritarrei. Asko dira, eta euskararen jai erraldoi honetan gurekin parte hartzera animatu nahi ditut, deskubritu dezaten beste ate bat zabaltzen zaiela euskararekin herri hau ezagutzeko. Etor daitezela gurekin, ongi etorriak izango baitira guztiak.

Furgonetan zoazen azken urtea dela diozu. Zergatik?

Pribilegio handi bat da furgonetan joatea, hamar egun horietan bizi duguna zoragarria da, eta beste batzuei ere eman behar diegu hori bizitzeko aukera. Horregatik, seguruenik, nire azken Korrika izango da furgonetan, eta, beraz, banoa bete-betean disfrutatzera.

‘Klikatzeko’ unea »

Atzo hasi, eta Nafarroan dabil egunotan 21. Korrika. Euskal Herriko lurralde guztiak igaro ondoren, asteazkenean iritsiko da Bizkaira, Aiaraldetik. Txorierri, Uribe Kosta eta Ezkerraldea igaro ondoren, ostegun eguerdian helduko da Bilbora. Busturialdea eta Lea-Artibai izango ditu gero jomuga. - Irakurri gehiago...

Lekukoa eta polena »

Nerea Ibarzabal

Bakoitzak bere soinu banda jartzen die bizitzako momentu jakinei, edo agian kantuak berak hautatzen zaitu, eta erabakitzen du bera izango dela zure denboraren makina arrankatzeko giltza. Korrikak igaroaldi bakoitzean soinu banda bat oparitzen digunez, kantu guztien arteko anabasa bat da Korrika entzunda datorkidana. Korrika-badator-bat-korrika-bi korrika-milaka-korrikari-bat-izan-bat-egin-bat-Arantzazu-izan-da-gordeleku-gotor-Urepeletik- Bilbora… baina irudi eta doinuen pista ero horretan bi ahots nabarmentzen dira, beste inorenak baino argiago entzuten, ia ikusten ditudanak: Mikel Laboa eta Ruper Ordorika dira, ar, er, ir, or, ur.

Bizkaiko birziklatzearen buruan jarri da Lea-Artibai eskualdea »

Eider Mugartegi
Lea-Artibai eskualdeak %43ko birziklatze tasa lortu du 2018an: Bizkaiko birziklatze tasarik handiena. Organikoa bereizten hasi zirenetik jasotako datuak batu ditu Lea-Artibaiko Amankomunazgoak. Datuen arabera, gutxi bildu da errefusa, eta gainontzeko gai guztien birziklatzeak nabarmen egin du gora.

Urteetako isiltasunaren aldarria »

Natalia Salazar Orbe

Bakiok garrantzi militar handia izan zuen 1936ko gerran. Sollube eta Jata mendien artean kokatuta dago, eta mendi horien defentsak menderatzeak Bilbora kostaldetik sartzeko modua ematen zien tropa frankistei. Giro hartan, gerraren astinduak zauri sakona egin zuen herrian, eta bereziki herritarren artean. Zauria itxi gabe dago oraindik, eta, mina arintzen laguntzeko, liburu bat argitaratu berri dute udalak eta Aranzadi Zientzia elkarteak, elkarlanean: Bakio 1936-1945.

Gatikako aintzira ur gaineko eskia egiteko eremu bihurtu nahi dute »

Uxue Gutierrez Lorenzo
Ur gaineko eskia praktikatzeko gune bat ireki nahi dute Gatikan. Promotore pribatu baten ekinbidea da, eta Lakuetxe garagardotegia zenaren instalazioak erabili nahi ditu parkea eraikitzeko. Orotara, 19.857 metro karratuko azalera duen espazioa baliatu nahi dute, eta eremuaren barruan dagoen aintzira artifiziala izango da kirola egiteko gunea.

The Ruggeds eta The Inmigrandz, Break On Stageko kartelburuak »

Natalia Salazar Orbe

Bronx eta Brooklyneko kaleetan (New York, AEB) kirol eta dantza erakustaldi gisa sortu zen breakdancea. 1970eko hamarkada zen. Afro-amerikar gazteek artez bete zituzten kaleak, kirola eta dantza uztartzen dituen diziplina landuta. Ezinezkoak ziruditen birak, lurra ia ukitu ere ez zutela egiten ziruditen gorputzen mugimendu azkarrez eta erritmoz beteak. Hurrengo hamarkadara arte ez zuen lortu arrakastarik, ordea. Apurka, mundura hedatuz joan da. Eta Euskal Herrira ere iritsi zen aspaldi; tartean, baita Bizkaira ere.

“Gero eta maila hobea dago hemen; Euskal Herria indartsu dago” »

N. S. O.
Lagun talde batek sortu zuen Feel The Sound breakdance taldea, duela hamar urte, Bilbon. Tartean zegoen Ethan Lopez de Pedro (Berriz, 1990). Kalean egiten zuten dantza, eta lehiaketetan ere parte hartzen zuten. Zaletasun moduan sortu zen. Gaur…

“Asparbi pribilegio bat da; hori aseguru batek ezin du bete” »

Bizkaiko 150 parkinson paziente inguru hartzen ditu Asparbik, egunero. Denetariko terapiak egiten dituzte, gaixotasunak ahalik eta geldoen egin dezan aurrera. BegoƱa Diezek azaldu du oraindik ez dagoela sendabiderik. - Irakurri gehiago...

Transmisioaren protagonista »

Natalia Salazar Orbe

Berreraiki behar den baserri bat. Mendeetako historia, haren hormen barruan gordeta. Familiaren gorabeherak, gizarte oso baten bilakaerari lotuta. Historia, kultura, hizkuntza, tradizioak. Eta horien guztien transmisioa. Horiexek harilkatuta osatu dute Gure etxea herri antzezlana, Mungian. Profesionalen gidaritzapean, herriko hainbat elkartetako kideek eta zenbait norbanakok taularatuko dute obra. Mungian estreinatuko dute, bihar 20:00etan eta igandean 19:00etan —emanaldi biak Olalde aretoan izango dira—, eta Bilboko Euskalduna jauregira ere iritsiko da Gure etxea herri antzezlana, maiatzaren 5ean.